Zanim powstały pierwsze instytucje nazywane kasynami, hazard towarzyszył ludziom od starożytności. Gry w kości i zakłady były popularne w Rzymie, Chinach iśród arabskich kupców. W Europie renesansu gry karciane stały się rozrywką arystokracji, a następnie trafiły do domów gry, które były protoplastami kasyn.

Władze miast, jak właśnie Wenecja, dostrzegły w tym szansę na dochód. Zamiast zwalczać nielegalny hazard, postanowiły go zalegalizować i scentralizować. Tak narodziła się koncepcja kasyna jako publicznego miejsca, gdzie za opłatą lub podatkiem można było legalnie uczestniczyć w grach losowych.

Casino di Venezia, znane również jako Ridotto, zostało otwarte w 1638 roku w okresie karnawału. Mieściło się w pałacu Ca' Vendramin Calergi i od początku było przedsięwzięciem państwowym, mającym kontrolować i czerpać zyski z hazardu. Wstęp był ograniczony dla wyższych sfer, a strój galowy obowiązkowy.

Kasyno oferowało głównie gry karciane, takie jak bassetta i biribi. Chociaż zamknięto je w 1774 roku z powodu obaw o moralność, zostało ponownie otwarte w XIX wieku i działa do dziś, będąc żywym pomnikiem historii hazardu.

W XVIII i XIX wieku koncepcja kasyna rozprzestrzeniła się po Europie. Powstawały one często w uzdrowiskach i kurortach, przyciągając bogatą klientelę. Monte Carlo w Księstwie Monako, założone w 1863 roku, stało się symbolem luksusu i elegancji, ratując jednocześnie finansowo małe państwo.

Niemieckie miasta takie jak Baden-Baden czy Wiesbaden również stały się słynnymi destynacjami hazardowymi. Kasyna te nie były tylko miejscami gry, lecz centrami życia towarzyskiego, gdzie spotykała się arystokracja i artyści.